Jan Paweł Wielki - Dumni z Polski

Nadesłał Aleksandra Mucha
sobota, 18 marzec 2006
To był Poniedziałek, szesnastego października 1978 roku, plac św. Piotra. Słońce kryło się powoli za kopułą Michała Anioła. Stu jedenastu członków kolegium kardynalskiego, miało wybrać nowego papieża, po nagłym zgodnie Jana Pawła I. „ W niedzielę 15 października, rano i popołudniu z Kaplicy Sykstyńskiej dwa razy wydobył się czarny dym. Znak, że nie wybrano jeszcze papieża. W poniedziałek rano oczekiwania ludzi, licznie zgromadzonych na placu św. Piotra, po raz trzeci nie spełniają się. O zachodzie słońca plac znowu się zapełnia. Niektórzy oceniają liczbę zgromadzonych na 50 tyś., inni na 70 do 100 tyś. Nastrój pełen napięcia odnosi się wrażenie niemal dotykalne, że decyzja konklawe będzie pozytywna. Wreszcie dym wydobywający się z Kaplicy Sykstyńskiej jest biały. Papież został wybrany.” – relacjonowało wówczas watykańskie radio. A wszystko „w tym mieście, Wadowicach, wszystko się zaczęło. I życie się zaczęło, i szkoła się zaczęła, studia się zaczęły, i teatr się zaczął, i kapłaństwo się zaczęło.” Właśnie tam – w podkrakowskich Wadowicach - urodził się 18 maja 1920 roku Karol Wojtyła. Drugi syn Karola Wojtyły seniora i Emilii z Kaczorowskich. Uczenie matematyki, fizyki, polskiego nie sprawiały mu problemu, nawiązywał również szybko nowe przyjaźnie. Uwielbiał piesze wycieczki i jeździć na nartach. Często grał w piłkę nożną, z czym wiąże się jego przydomek, „Lolek Bramkarz”. 16 kwietnia 1929 roku, w wieku 45 lat, umiera jego matka. „Moje lata dziecięce i chłopięce zostały wnet naznaczone utratą osób najbliższych. Naprzód matki, która nie doczekała dnia mojej Pierwszej Komunii Świętej.”- wspominał Jan Paweł II. Trzy lata później, zarażony w szpitalu na szkarlatynę, brat Edmund. Od tej pory pozostaje sam z ojcem. Uczęszczał do Państwowego Gimnazjum Męskiego im. Marcina Wadowity w Wadowicach. Już w tym wieku, według jego katechetów, wyróżniała go także ogromna wiara. W pierwszej klasie ks. Kazimierz Figlewicz zachęcił go do przystąpienia do kółka ministranckiego, którego stał się prezesem. Chciał nawet, aby Karol został księdzem, ten miał już inne plany na przyszłość. Zafascynowany teatrem (podczas nauki w gimnazjum występował w przedstawieniach Kółka Teatralnego) i literaturą pragnął studiować na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie. Czas od października 1938 do lutego 1941 roku to okres wytężonej nauki Karola na studiach, spotkań grupy literackiej, a także tworzenia własnej poezji. Dnia 18 lutego 1941 roku po długiej chorobie zmarł ojciec Karola. „Z tym to okresem” - wspomina po latach – „łączy się zasadnicza decyzja w sprawie mojego powołania. Stało się dla mnie jasne, że Chrystus powołuje mnie do kapłaństwa. Stało się to jasne stopniowo w okresie pomiędzy śmiercią Ojca, a jesienią 1942 roku". Wojna odebrała Karolowi możliwość kontynuowania studiów, zaczął więc pracować jako pracownik fizyczny w zakładach chemicznych Solvay. Początkowo od jesieni 1940 przez rok w kamieniołomie w Zakrzówku, a potem w oczyszczalni sody w Borku Fałęckim. W tym okresie Karol związał się też z organizacją podziemną "Unia", powiązaną ze środowiskiem katolickim, która starała się między innymi ochraniać zagrożonych Żydów. Został również jednym z współorganizatorów, aktorów i pierwszych reżyserów konspiracyjnego Teatru Rapsodycznego w Krakowie. Niespodziewanie w czasie jednej z prób Karol oświadczył przyjaciołom, że zamierza studiować teologię. W 1942 roku wstąpił do konspiracyjnego Arcybiskupiego Seminarium Duchownego w Krakowie i jednocześnie rozpoczął studia na tajnym Wydziale Teologii Uniwersytetu Jagiellońskiego. 1 listopada 1946 roku kardynał Adam Stefan Sapieha wyświęcił Karola Wojtyłę na księdza, 2 listopada neoprezbiter odprawił Mszę św. prymicyjną w krypcie św. Leonarda w katedrze na Wawelu. 15 listopada Karol Wojtyła wraz z klerykiem Stanisławem Starowieyskim poprzez Paryż wyjechał do Rzymu, aby kontynuować studia na uczelni Instituto Internazionale Angelicum (teraz Papieski Uniwersytet w Rzymie). Po powrocie – ksiądz Karol otrzymał swoją pierwszą „kościelną posadę” i został wikariuszem parafii Niegowić w powiecie bocheńskim, a po roku – w parafii Św. Floriana w Krakowie. W wieku 38 lat ksiądz Karol Wojtyła został konsekrowany przez papieża Piusa XII na biskupa i tym samym został najmłodszym członkiem Episkopatu Polski. Od 13 stycznia 1964 roku przyszła głowa Kościoła katolickiego została ordynariuszem, arcybiskupem metropolitą krakowskim, a trzy lata później – 26 czerwca 1967 roku otrzymała kapelusz kardynalski. W 1969 roku Karol Wojtyła został nowym wiceprzewodniczącym Episkopatu Polski i członkiem trzech watykańskich kongregacji, m.in. Kongregacji ds. Kościołów Wschodnich. liczne zagraniczne podróże, jakie odbywa, sprawiają, że gdy w październiku 1978 roku zbiera się konklawe, kardynał Wojtyła jest już osobistością znaną w Kolegium Kardynalskim. We wrześniu 1978 roku nieoczekiwanie umarł papież Jan Paweł I w Stolicy Apostolskiej pojawiły się głosy, że jego następcą będzie duchowny zza granicy. 16 października 1978 roku - o godzinie 18:44 ogłoszono wynik wyboru. Na balkon wychodzi kardynał Wojtyła, pozdrawia tłum i przemawia po włosku: „Przybywam z dalekiego kraju, z dalekiego, lecz zawsze tak bliskiego przez łączność w wierze i tradycji chrześcijańskiej”. Rozpoczyna się jeden z największych pontyfikatów w historii rzymskiego Kościoła. Był papieżem przez 26 i pół roku (9665 dni). Nie zapomniał o swoich rodakach. „Polska – to imię nas wszystkich określa. To imię nas wszystkich zobowiązuje. To imię nas wszystkich kosztuje. (…) To, co kosztuje, właśnie stanowi wartość” – wygłosił do Polaków w Częstochowie. W 2002 (osiemnastego sierpnia) roku po zakończeniu Mszy św. na krakowskich Błoniach, gdy zgromadzeni zaśpiewali "Barkę", papież zwrócił się do wiernych tymi słowami. "Chciałem powiedzieć, na zakończenie, że właśnie ta oazowa pieśń, prowadziła mnie z Ojczyzny przed 23 laty. Miałem ją w uszach, kiedy słyszałem wyrok konklawe, i z nią, z tą oazową pieśnią nie rozstawałem się przez te wszystkie laty. Była jakimś ukrytym tchnieniem Ojczyzny, była też przewodniczką na różnych drogach Kościoła i ona przyprowadzała mnie wielokrotnie tu - na krakowskie Błonia, pod Kopiec Kościuszki. Dziękuję ci, pieśni oazowa." Zmarł 2 kwietnia 2005 roku o godz. 21.37 w Watykanie w wieku 84 lat. Na wieść o śmierci Jana Pawła II rozdzwoniły się dzwony rzymskich kościołów. Wielu spośród 60 tys. zgromadzonych na Placu św. Piotra ludzi otwarcie płakało. A jednak są chwile, w których się Anioł schyla i do serca szepce, że szczęście jest blisko..". Mieliśmy to szczęście, że zawsze Był z nami. Gdy byliśmy w potrzebie nigdy nas nie zawiódł, zawsze służył pomocą, dobrym słowem i modlitwą. W naszych sercach był, jest i będzie… Przedyskutuj ten artykuł na forum.0 postów)